5000km door de Gelderse Streken

Dag #83: MuZIEum September 21, 2015

Etappe # - Kaart

Afstand

Gem. snelheid

Tijd op de weg

Checkins

Instagram

Mirre #5000kmgld

Bekijk alle verhalen

MuZIEum

September 21, 2015

“Welkom in mijn wereldje.” zegt Ineke vrolijk. “Voor mij is het sinds 18 jaar zo donker. Daarvóór heb ik gewoon kunnen zien, kunnen fietsen en kunnen autorijden.” Door een ongelukkig voorval is zij haar zicht verloren, maar ze heeft er inmiddels mee leren leven. Tijdens de “donkerbeleving” in het MuZIEum zijn wij nu tijdelijk in haar wereld.

“Kom maar binnen” zegt ze. Ze begeleidt ieder van ons naar een plek in haar woonkamer: De kledingkast, de bank, de keuken… “Voel maar eens wat je tegenkomt”. Ik voel een wokpan, kopjes en een broodrooster (en de radio staat aan maar ik kan de volumeknop helaas niet vinden 😉 ). Het lijkt me maar onhandig. Stel nou dat die wokpan heet was geweest?

We maken een wandeling door het park, over een zebrapad en we gaan naar de supermarkt. We mogen overal aankomen en overal aan ruiken. “Oeh, chips!” roept iemand en een ander heeft diepvries-pizza’s gevonden.

(lees hieronder verder)

 

Media

“Buig hier eens voorover en voel maar wat je tegenkomt” zegt Ineke. We voelen allemaal aan het rare ding dat vlak boven de grond hangt en uit buizen lijkt te bestaan. Het duurt een tijdje voordat we doorhebben dat het gewoon een parkbankje is waar we op kunnen gaan zitten!

Na een half uur in het donker rondgelopen te hebben, denk ik bij mezelf: “Ik heb het nu eigenlijk wel weer gezien, doe het licht maar weer aan.” en dat is het meest confronterende moment van de dag. Voor ons gaat straks het licht weer aan, maar voor Ineke zal het altijd zo donker blijven.

“Sinds ik mijn zicht ben verloren ben ik veel meer van dingen gaan genieten.” zegt Ineke. Haar reuk, smaak en gevoel zijn veel sterker geworden. Ineke zet ons allemaal op een barkruk en vraagt wat we willen drinken. Ik drink Fanta en proef de smaak ervan ineens héél goed. Daarna voel ik het via mijn slokdarm in mijn maag verdwijnen. Gelukkig zijn mensen in staat om het verlies van ‘zicht’ op een andere manier te compenseren.

Ineke vertelt dat we ook nog de donkerbeleving “op vakantie” kunnen doen en in oktober beginnen ze met de Ribbelroute. Dan ga je met een virtual-reality bril daadwerkelijk de stad Nijmegen in. Je krijgt dan virtueel allerlei oogziektes zoals staar en kokervisie, om ook eens te ervaren hoe dat is.

We stappen weer naar buiten en onze ogen moeten wennen aan het licht. Ineke ziet er héél anders uit dan ik me had voorgesteld. Met gemengde gevoelens ga ik naar huis: Ik ben blij dat ik mijn zicht weer terug heb en ik heb respect gekregen voor de manier waarop visueel gehandicapten met onze (toch wel visueel ingestelde) wereld omgaan.

Comments

Op de hoogte blijven?